homepagina (zonder frames) | homepagina (met frames)
Laatst aangepast op 24 december 1998
Het moederbord is meestal het grootste "elektronische bord" of "elektronische kaart" die in je pc zit. Op deze kaart zitten de belangrijkste chips gemonteerd die je pc nodig heeft zoals "de processor", de omgevende "chipset", de chip met het bios, de klokchip enz. Daarnaast zit heel vaak het batterijtje dat de pc-klok gaande houdt, vast op het moederbord.
Veel chips zitten permanent vastgesoldeerd aan het moederbord; enkele specifieke chips zoals o.a. de processor zijn op vervanging of uitbreiding voorzien en zijn daarom op het moederbord aangesloten via een "socket". Dit soort aansluitsystemen heeft een gestandaardiseerd formaat, vast aantal aansluitpinnen enz. Via een gewoon hendeltje of enkele veertjes wordt de proccessor dan op zijn plaats gehouden. Op die manier is het vervangen of toevoegen van een dergelijke chip een heel stuk vereenvoudigd.
Ter info:
de INTEL Pentium MMX-processoren maken gebruik van een ZIF-socket nr. 7. De INTEL Pentium II-processoren echter hebben een andere lay-out (slot-1) van hun aansluitpinnen waardoor ze niet meer passen in de ZIF-socket nr 7. Een rechtstreeks gevolg hiervan is dat je op een moederbord dat voorzien was voor een Pentium MMX processor je geen Pentium-II processor kan inpluggen. Voor een dergelijke upgrade heb je dus een totaal nieuw moederbord nodig. Een betreurenswaardige beslissing van INTEL (maar deze is toevallig dan ook wel één van de grootste moederbordfabrikanten).
Ook de eventuele uitbreidingskaarten worden in daartoe voorziene "slots" op het moederbord ingeklikt. Net zoals het RAM-geheugen van de pc. Dit wordt ook op de daartoe voorziene aansluitstroken ingeplugd. Voor RAM-geheugens worden vaak meerdere aansluitstroken op één moederbord voorzien. Vaak ook met twee verschillende soorten lay-out. Dit laat je toe het RAM-geheugen, binnen zekere grenzen, naar eigen goeddunken uit te breiden.
In de loop der jaren zijn verschillende manieren ontikkeld waarop uitbreidingskaarten (zoals geluidskaarten, grafische kaarten, SCSI-kaarten enz.) konden communiceren met het moederbord. Elk van deze technieken heeft zijn eigen standaarden en lay-out van aansluitpennen.
Zo heb je misschien reeds gehoord van:
Een andere soort aansluitingsstroken die je kan terugvinden op het moederbord zijn de connectoren voor de schijfstations (diskette, harde schijf en CD-ROM). Een veelgebruikt type hierbij is de EIDE-connector.
Moederborden die geproduceerd zijn vanaf de zomer 1997 hebben over het algemeen een Ultra DMA-chipset aan boord en kunnen dus met de harde schijven communiceren aan een snelheid van 33 MB per seconde. Ook het operating systeem moet deze toegangsmodus ondersteunen. De eerste versies van Windows-95 kunnen dit nog niet. Vanaf de release OSR2 van Windows-95 en uiteraard ook vanaf de eerste release van Windows-98 zijn hiervor de nodige voorzieningen getroffen.
De MMX-technologie (Multi-Media eXtensions) is een door Intel ontwikkelde technologie om voornamelijk multimedia- en communicatie-programma's veel sneller te laten werken (+- 60 %). Intel heeft daartoe in hun nieuwste processoren nieuwe hardware schakelingen opgenomen die in staat zijn om reeksen bewerkingen van de processor met slechts één programma-instructie op te roepen. Het gaat hier voornamelijk om vaak terugkerende bewerkingen van audio, video en grafische data. In totaal zijn zo'n 57 nieuwe instructies toegevoegd aan de bestaande instructieset van de pentium-processor.
De eerste commercieel verkrijgbare pc's met MMX-technologie zijn in het voorjaar van 1997 verschenen.
Om voordeel te halen uit de MMX-technologie moeten de programma's daarvoor aangepast zijn (en moet het uiteraard een programma zijn waarin audio, video of grafische bewerkingen een substantieel deel uitmaken van de normale werking van dat programma - zo zal een boekhoudkundig pakket veel minder snelheidswinst opleveren dan een foto-bewerkingsprogramma). De meeste software-ontwikkelaars leveren hun nieuwste versies van programma's vanaf medio 1997 af met MMX-ondersteuning.
Om er voor te zorgen dat oudere programma's ook nog een beetje sneller draaien met een MMX-processor (+- 10 a 20 %) heeft Intel vanaf de lancering van hun eerste MMX-processoren er ook voor gezorgd dat deze een behoorlijk grote hoeveelheid intern cache-geheugen hebben (min. 32KB). Dit razendsnel toegankelijk RAM-geheugen dat in dit geval in de processor zelf ingebouwd is, zorgt er voor dat de processor minder lang moet wachten op vaak terugkerende vragen voor in- en output.
Ondertussen hebben ook de concurrerende processorfabrikanten hun processoren aangepast om de MMX-technologie te ondersteunen. Sommige van die fabrikanten gaan ondertussen zelfs verder dan Intel.
MPEG is de afkorting van de Motion Pictures Experts Group. Een consortium van bedrijven die gespecialiseerd zijn in elektronische beeldverwerking. Zij hebben hun krachten gebundeld om een oplossing te vinden voor het enorme "geheugenverbruik" dat video en audio vergen van computertoepassingen.
Als belangrijke industriële groep zijn ze er in geslaagd om hun eerste compressie-algoritme meteen algemeen ingang te doen vinden. Dit compressie/decompressie-algoritme werd meteen ook MPEG genoemd.
Deze methode wordt bijvoorbeeld gebruikt voor het weergeven van video-sequenties op CD-I, CD-I-full-motion en CD-ROM.
Om deze beelden voldoende snel te decomprimeren moet deze software ook via aparte chips hardwarematig ondersteund worden. Men spreekt in dat geval van een volledige MPEG-kaart. Dit is bv. nodig om via een CD-ROM ook CD-I's te kunnen afspelen.
Heb je dergelijke, specifieke hardware niet dan kan je alles softwarematig laten decomprimeren maar dit durft wel eens traag en schokkerig te verlopen (waarbij je vaak niet echt beeldvullend kan werken).
Momenteel zijn er reeds nieuwere, krachtiger versies van MPEG op de markt.