[computerconfiguratie] de volgende jaren aan je informaticatrekken zal komen. Ook wij hebben echter geen kristallen bol...[homepagina zonder frames] | [homepagina met frames]
[Lijst van gepubliceerde vergelijkende tests van pc-hard- en software]
[Aankoopadviezen volgens de reële en/of specifieke toepassingen]
PC-KEUS.HTM
Laatst aangepast op 30 september 2005
Nogal wat studenten en leerkrachten vragen ons advies bij de aankoop van een pc of zelfs een volledige pc-klas. Welk type pc, welke processor, al dan niet een geluidskaart, welke grafische kaart enz.? Allemaal vragen waarop niet zomaar een standaard-antwoord kan gegeven worden.
Het advies dat we hieronder geven is dan ook slechts een advies dat we kunnen geven op basis van onze ervaring en min of meer duidelijke toekomstverwachtingen: een soort voorspelling over hoe goed je met de aangekochte [computerconfiguratie] de volgende jaren aan je informaticatrekken zal komen. Ook wij hebben echter geen kristallen bol...
We beseffen maar al te goed dat we ons op glad ijs begeven door dergelijke adviezen schriftelijk (elektronisch althans) vast te leggen en publiek te maken. De enige motivatie die ons aanzet om dit toch te doen zijn de talrijke vragen die we van studenten en collega's leerkrachten hieromtrent krijgen.
Ten slotte wil ik benadrukken dat deze adviezen volledig vrij van enige commerciële druk of financieel belang opgesteld zijn.
In dit document geven we hieronder een korte bespreking van verschillende belangrijke onderdelen en randapparatuur. In een ander document [Aankoopadviezen volgens de reële en/of specifieke toepassingen] geven we via een korte overzichtstabel concrete cijfers en waarden aan voor de verschillende onderdelen naargelang het typische gebruik dat je van je pc wenst te maken. Als je niet vertrouwd bent met het pc-jargon doe je er goed aan eerst deze pagina verder door te lezen, vooraleer naar de overzichtstabel te surfen.
Wat absoluut voorop staat bij de aanschaf van een pc is wat je effectief allemaal met dat ding zal doen. Met ander woorden, de activiteit die je geregeld met die pc zal doen en niet wat je er eventueel allemaal wel ooit eens zou willen mee kunnen doen.
We zullen uitgaan van de meest voorkomende taken die in onze studierichtingen aan bod kunnen komen en proberen daaruit af te leiden wat een degelijke minimum-configuratie is. Het zal bijvoorbeeld duidelijk zijn dat een student multimedia zeer waarschijnlijk een krachtiger systeem zal nodig hebben dan iemand die alleen geïnteresseerd is in het gebruik van een tekstverwerker.
Een tweede belangrijke factor is het budget waarover je beschikt, of datgene waarover je in de toekomst zal kunnen beschikken. In die zin vermelden we steeds wat minimaal noodzakelijk is, wat handig is om -als het toch maar even kan- meteen te (laten) installeren op de pc, en wat gemakkelijk uitgesteld kan worden tot wanneer je het budgettair weer ruimer hebt. In sommige gevallen zal je een keuze moeten maken en ook daar geven we graag de richting van onze keuze aan.
We hopen u een configuratie aan te raden waarmee je toch een viertal jaar comfortabel zal mee kunnen werken. Na die vier jaar zal het materiaal allicht niet versleten zijn maar zullen er waarschijnlijk weer veel krachtiger machines op de markt zijn (momenteel verdubbelen de mogelijkheden van pc's elke 18 maand). Na die 4 jaar zal de gangbare programmatuur waarschijnlijk ook terug een aantal keren in complexiteit toegenomen zijn (met o.a. geperfectioneerde stemherkenning, streaming audio en video over het volledige scherm, HDTV, video-conferencing, 3-D modelling e.d.m.).
Afhankelijk van de richting die uw interesses op dat moment zullen uitgaan en afhankelijk van de ontwikkeling van de programmatuur zal je al dan niet aan uitbreiding toe zijn.
Onze ervaringen op het mediacentrum van de lerarenopleiding van de Hogeschool Gent wijzen uit dat een "gemiddelde pc" na vijf jaar "gemiddeld gebruik" beduidend méér mankementen begint te vertonen en dat je na die periode best een volledig nieuwe pc aanschaft. Reken er dus maar niet te zeer op dat je je pc langer dan 5 jaar volwaardig zal kunnen gebruiken (eventuaal later als print- of file-server in je eigen kleine thuisnetwerk).
Het mag een troost zijn dat de huidige office-suites in de meeste gevallen reeds ruimschoots de bureautica-behoeftes van een gevorderd leerkracht vervullen. Maar wie zijn wij om te bepalen wat de inhoud van de taak van een leerkracht over vijf jaar zal zijn (bv. een nog veel grotere integratie van het internet in het schoolgebeuren? Permanent on-line werken op de servers van de school van thuis uit)?.
Waar, in theorie, ook Apple-pc's, workstations etc. in de keuze zouden kunnen betrokken worden, houden wij ons aan [ IBM-compatibele pc's ].
De reden hiervoor is heel eenvoudig terug te brengen tot het feit dat we jaren geleden in dit departement gekozen hebben voor dit soort machines. Deze keuze zegt helemaal niets over het "beter" of "slechter" zijn van andere systemen. Daar deze adviezen zich richten tot de studenten en leerkrachten van ons departement lijkt het ons echter niet aangewezen om hen te richten naar machines die niet compatibel zouden zijn met de pc's die op dit departement voor hen beschikbaar zijn.
We willen toch nog eens extra benadrukken dat we geen kwalitatief onderscheid willen maken tussen bv. Apple-MacIntosh en IBM-compatibele systemen.Een moeilijke keuze. De huidige draagbare pc's (ook vaak laptops genoemd) zijn bijna evenwaardig in processingcapaciteit als desktop pc's (de pc's met een apart klavier en scherm); zeker voor de toepassingen die een leerkracht uit hoofde van zijn vak nodig heeft.
Een laptop heeft uiteraard het grote voordeel van mobiel te zijn. Een belangrijk voordeel als je bv. zowel op kot, thuis en op school aan je computer wenst te werken. Ook nu je op school meer en meer draadloos internet kan gebruiken heb je daardoor meer mogelijkheden.
Een ander voordeel van de huidige laptops is het feit dat je sowieso een perfect vlak lcd-scherm hebt + dat je bij de huidige laptops makkelijk een tweede scherm kan aansluiten waarmee je tegelijkertijd twee of meerdere toepassingen over twee schermen kan verdelen.
Als plots de netstroom uitvalt heb je met een laptop nog steeds de mogelijkheid om je werk rustig op te slaan (zonder aanschaf van dure stroomvoorzieningen).
Anderzijds zijn er een aantal nadelen aan draagbare pc's:
Laat je ook niet te veel misleiden door schitterende reclamefilmpjes waar mensen vrolijk in het zonnetje in de tuin draadloos zitten te surfen. Er zijn nog geen betaalbare schermen waarmee je comfortabel in het zonlicht kan werken. De autonomie van de meeste draagbare pc's is nog steeds niet groter dan 2 uur. Dat is ook één van de redenen waarom draagbare pc's meestal met iets minder geheugen, tragere harde schijven en kleinere schermen worden uitgerust: deze verbruiken merkelijk minder stroom.
M.a.w. het grote voordeel van de mobiliteit van de draagbare pc heeft voorlopig nog steeds een prijs: iets mindere prestaties, een hogere aanschafprijs en minder uitbreidingsmogelijkheden.
Gezien het momenteel makkelijker is dan vroeger om de functionaliteit van een laptop uit te breiden (door middel van externe toestellen via USB of FireWire) zijn we geneigd om, als uw budget het toelaat, eerder te pleiten voor een degelijke laptop dan voor een desktop. Wil je echter veel meer dan een gewone leerkracht aan processingpower nodig heeft (en ben je misschien een fervente gamer) dan ben je beter af met een krachtige desktop of een zéééér dure laptop.
Merk-pc's zijn in de regel duurder dan klonen (alhoewel je momenteel -september 2005- sommige nationale merken reeds duurder betaalt dan een internationaal merk). Je betaalt er voor een stukje de naam en het prestige van een
In de mate dat de leverancier van de kloon-pc een goede service biedt hoeft dit op zich natuurlijk geen probleem te zijn. Aan u om na te gaan of de leverancier van een kloon-pc voldoende service biedt.
In het geval je beslist een kloon-pc aan te schaffen doe je er bijzonder goed aan om even te informeren naar de kwaliteit van het moederbord van de pc.
Vaak heb je hierbij twee duidelijke opties:
We raden u ten stelligste aan om voor de tweede optie te kiezen, ondanks de meerprijs van 50 tot 75 euro. In bijna alle computertijdschriften vind je geregeld vergelijkende tests over moederborden. Zie bijvoorbeeld [ enkele vergelijkende tests ivm moederborden ].
Koop momenteel liefst een pc met een moederbord dat PCI Express of PCI-E ondersteunt. PCI-E is de opvolger van PCI en AGP-uitbreidingskaarten. Het belangrijkste voordeel van dergelijke kaarten is dat ze een veel hogere bandbreedte bieden dan hun voorgangers, wat wil zeggen dat ze veel meer data op dezelfde tijd kunnen doorgeven.
Informeer u over leveranciers die dicht bij u in de buurt wonen (hetzij waar je woont, hetzij waar je op kot bent). Probeer hun
gemiddelde verkoopprijs, de kwaliteit en de snelheid van
hun service te achterhalen. Je betaalt beter 25 euro meer voor een firma met goede service in de buurt dan bij een goedkope
dozenverkoper aan de andere kant van de provincie. Zeker wanneer je zelf geen
computertechneut bent. Een beduidende meerprijs voor een gagarandeerde service binnen 24 of 48 uur is geen overbodige luxe als je slechts over één pc beschikt. In geval het gaat over een volledige pc-klas met 20 pc's dan kan je deze gegarandeerde herstelperiode wat langer laten worden. Onze ervaring wijst uit dat zeer weinig computerverkopers geneigd zijn dergelijke servicegaranties op papier te zetten. Uitkijken dus, zeker als je zelf geen techneut bent.
Grote merken bieden soms een vorm van ondersteuning "on-site" binnen de 24 of 48 uur. Dit betekent dat men bij u thuis ter plekke het toestel komt herstellen of vervangen, zodat je in principe nooit langer dan die periode uw toestel moet missen. Toch weer een interessante optie als je zelf nog niet goed met pc's overweg kan.
Afhankelijk van de taken die je met een pc wenst uit te voeren zullen sommmige onderdelen aan hogere eisen moeten voldoen dan andere. Je kan bij elke computerwinkel als het ware "à la carte" een pc samenstellen. Dit kan ook on-line via de websites van verschillende pc-leveranciers (bv. ook zeer interessant om eens snel de prijzen te vergelijken).
Belangrijk is echter ook de afstemming van de verschillende pc-onderdelen op elkaar. De service van een aantal computerwinkels laat in dit opzicht wat te wensen over, in vergelijking met type-modellen die door gerenomeerde computermerken worden voorgesteld. De onderdelen van dergelijke pc's zijn vaak beter op elkaar afgestemd en leveren daardoor als geheel vaak een betere prestatie dan pc's met bv. alleen maar een veel snellere processor. Ook het BIOS is vaak veel beter "getuned" bij merk-pc's dan bij een gekloonde pc; waardoor een merk-pc met dezelfde hardware vaak sneller werkt dan een gekloonde pc met vergelijkbare hardware er in.
Onderstaand overzicht wil u inzicht verschaffen in de belangrijkste pc-onderdelen en hun huidige minimumvereisten. Een goed begrip daarvan zal u alvast helpen om door de bomen het bos te zien.
Zie ook [RAM]-geheugen (werkgeheugen, hoofdgeheugen).
Wanneer je momenteel (september 2005) een nieuwe pc wenst te kopen dan denken we dat je er goed aan doet om in de mate van het mogelijke rekening te houden met de te verwachten ontwikkelingen op relatief korte termijn.
Microsoft zelf geeft aan dat Windows XP minstens 128 MB aan intern geheugen nodig heeft om "vlot" en "soepel" te kunnen werken. Het nieuwe Operating System van Windows voor pc's zal Vista heten en voorziet in nog meer toeters en bellen dan Windows XP. Alhoewel we daar geen exacte aanwijzingen voor hebben, verwachten we toch dat je 256 MB aan Ram-geheugen mag reserveren voor de vlotte werking van het Operating System alleen.
Daarnaast blijft het een jammerlijke constante in de evolutie van toepassingsprogramma's dat deze nog steeds in omvang blijven toenemen (voornamelijk met grote toename van de multimediafuncties die nu in bijna elke toepassing aan bod komen, denken we maar eenvoudigweg aan het vaker integreren van foto's in teksten en presentaties).
Hieruit concluderen we dat je momenteel je nieuwe pc best meteen laat uitrusten met minimaal 1 GB [ GB ] aan RAM-geheugen.
Voor rekenintensieve en specifieke toepassingen, zoals het bewerken van verschillende foto's tegelijkertijd, het ontwerpen van 3-D animaties of video-toepassingen, of voor het combineren van verschillende toepassingen tegelijkertijd, lijkt ons een nog grotere hoeveelheid RAM-geheugen (tot 2 GB) aangewezen (zie daarover verder bij de specifieke toepassingen).
Als jezelf het aantal geheugenmodules kan bepalen, neem dan best 2 identieke geheugenmodules en liefst ook niet meer dan 2 modules tegelijkertijd. Bijvoorbeeld beter 2 modules van 512 MB dan 1 van 1024 MB of 4 van 256 MB. Sommige moederborden schakelen vanaf drie gebruikte geheugenmodules terug naar een lagere bussnelheid waardoor het systeem uiteindelijk zelfs trager gaat werken, en met twee identieke geheugenmodules kan het geheugen vaak sneller werken via de Dual-memory-channel of Dual channel-techniek dan wanneer er slechts één module aanwezig is.
Momenteel kunnen we dus zeggen dat 1 GB voor een nieuwe desktop-pc wel het minimum is. Liefst in twee identieke modules. Voor een draagbare pc vinden we 512 MB noodzakelijk. Hou er ook rekening mee dat het later uitbreiden van het ram-geheugen bij een laptop niet altijd evident is en vaak zeer duur kan uitvallen.
De snelheid van een computersysteem is ook in grote mate afhankelijk van de snelheid van het RAM-geheugen (en dus niet alleen van de hoeveelheid ram-geheugen of de kloksnelheid van de processor - zie verder).
[ DDR2-ram-geheugen ] werkt in theorie dubbel zo snel als [ DDR-SDRAM ], dat op zijn beurt (ook in theorie) dubbel zo snel werkt als het gewone [ SDRAM ], dat op zijn beurt reeds een veel snellere vorm van computergeheugen was dan het ondertussen sterk verouderde [ EDO-RAM ].
Vanaf de opkomst van DDR-ram geheugens is men de snelheid van ram-geheugens soms ook anders gaan voorstellen dan met de klokfrequentie. Men gebruikt dan een nummer dan ongeveeer overeenkomt met het maximum aantal KB/sec die een geheugenmodule kan uitwisselen met de rest van de pc. Zo vind je DDR-SDRAM-modules die aan verschillende snelheden kunnen werken:
Ondertussen werkt men steeds meer met DDR2 geheugenmodules, waarbij de snelheid nogmaals verdubbeld werd. Binnenkort zullen DDR2 modules die een bussnelheid van 667 MHz aankunnen gemeengoed worden.
Het heeft echter geen zin om DDR2-667 RAM geheugen te steken in een moederbord dat zelf slechts kan werken op een hoogste bussnelheid van 333 MHz. Ook hier mag blijken dat een goede afstemming van de verschillende onderdelen van een pc van groter belang is dan de uitmuntende capaciteit van slechts één onderdeel.
Met betrekking tot de snelheid van het RAM-geheugen kunnen we nu praktisch stellen dat:
Voor een nieuwe pc raden we dus minstens 1 GB DDR 400 MHz Ramgeheugen aan, verdeeld over 2 x 512 MB.
Als je heel veel geld ter beschikking hebt kan je een systeem met [ Rambus-geheugen ] overwegen, maar echt noodzakelijk is dit voor de meeste toepassingen niet.
Zie-ook [CACHE] geheugen
Eén van de vele technieken die gebruikt worden om de verwerkingssnelheid van pc's nog op te voeren is het inschakelen van een "kleine" hoeveelheid supersnel RAM-geheugen dat als snelle gegevensoverbrenger moet fungeren tussen de processor en het "grotere" maar "iets langzamere" RAM-geheugen.
Dit stukje supersnel RAM-geheugen kan op twee manieren uitgevoerd worden:
De sterke toename van de verwerkingssnelheid van de processoren heeft er ondertussen wel voor gezorgd dat deze ook zeer snel van nieuwe data voorzien moeten worden. Bij processoren met zeer weinig L1 cache-geheugen (minder dan 64 KB, bv. de pentium 4) is het momenteel wel aangewezen om minstens een L2 cache geheugen van 1 MB in je nieuwe pc te hebben.
Heeft je processor wel reeds een degelijke hoeveelheid L1 cache geheugen (64KB of meer) dan kan 256 KB L2 cache geheugen volstaan.
De processor wordt vaak het hart van de pc genoemd, nochtans is dit slechts één van de bepalende onderdelen die in je pc moeten voorkomen. De processor voert nog steeds de meeste van alle computerinstructies uit.
Sommige IBM-compatibele pc's worden ook uitgerust met processoren die niet door Intel gefabriceerd werden. De meest bekende concurrent van Intel is nu AMD. Daarnaast (maar in mindere mate) vinden we nog VIA, maar deze producent verkoopt zijn CPU's hoofdzakelijk op de Aziatische markt. Deze chipbouwers leveren eveneens degelijke, vergelijkbare producten en dit vaak aan een iets lagere prijs. Deze processoren leveren dus ook voldoende rekenkracht voor de doorsnee leerkracht.
Momenteel (september 2005) wordt voor een desktop-pc als "instap"-processor meestal een Intel Celeron processor met een kloksnelheid van 3 GHz, of een AMD Sempron 3000+ aangeboden. Voor de dagelijkse kantoorcomputeractiviteiten –en het tegelijkertijd draaien van de nodige beveiligingssoftware in de achtergrond– is dit momenteel ruim snel genoeg.
Speciaal voor de draagbare pc's hebben zowel Intel als AMD processoren ontwikkeld die minder energie verbruiken - zodat je langer met eenzelfde batterijlading kan werken.
Voor dagelijkse kantoortoepassingen heb je in een laptop dan toch een AMD Sempron Mobile Processor 3000+, of een Intel Pentium Mobile processor nodig die aan 1,86 GHz werkt.
Nogal wat mensen denken dat de verwerkingssnelheid van de pc uitsluitend bepaald wordt door de kloksnelheid van de processor. Dit is
echter niet zo.
Andere, even belangrijke factoren zijn:
Op die manier is het vaak zinvoller om de overdreven meerprijs die gevraagd wordt voor de snelste processor te besteden aan meer RAM-geheugen of meer L2 cache geheugen, waardoor je de gezamenlijke prestaties van je pc economischer zal opdrijven (ook hier hoef je echter niet te overdrijven - zie hoger).
Waar het ram-geheugen slechts tijdelijk gegevens kan bewaren (zolang de pc aan staat) wordt voor permanente (of semi-permanente) opslag van gegevens (programma's, programa-instellingen, brieven, e-mails, foto's, tabellen...) gebruik gemaakt van wat men wel eens "externe geheugens" durft te noemen. Ook de harde schijf die "in" de computerkast ingebouwd zit, wordt als een dergelijk "extern" geheugen beschouwd. Harde schijven zijn de laatste jaren erg snel, goedkoop en "groot" geworden.
Nogal wat oudere pc's worden vervangen door nieuwe, enkel en alleen al omdat hun harde schijf tjokvol zit met programma's en bestanden die men per sé op de harde schijf beschikbaar wil houden. Gelukkig is de opslagcapaciteit van de harde schijven ondertussen flink toegenomen zonder dat de schijven daarom duurder geworden zijn.
Voor dagdagelijks gebruik (gewoon tekstverwerking en internet raadplegingen) heb je toch nood aan een opslagcapaciteit van minimaal 40 GB. Dit is momenteel echter geen enkel probleem daar je bijna geen nieuwe harde schijven meer vindt die kleiner zijn dan 60 GB
Als je een pc in familieverband deelt dan is de kans groot dat elk familielid vaak andere programma's zal gebruiken. Als bijvoorbeeld moeder haar financiëel programma en haar presentatieprogramma installeert naast de flight simulator van vader en de DOOM spelletjes van broertjelief dan heb je snel plaatsgebrek op de harde schijf. Een schijf van 80 GB (of een combinatie van meerdere hardere schijven in dezelfde pc) is dan zeker te overwegen.
Mensen die een beetje grafisch werken, of zich met foto-bewerking bezig houden hebben al snel behoefte aan 120 GB. Een alternatief kan hier gevonden worden in removable en/of externe harde schijven (bv. via een snelle USB 2.0 of FireWire 800-aansluiting).
Zij die veel muziek of video's wensen te bewerken op hun pc hebben vaak nood aan grotere (160 GB), maar vooral
snellere harde schijven (zie daarover verder bij de specifieke toepassingen).
In veel gevallen biedt het gelijktijdig gebruiken van 2 fysiek aparte harde schijven in één pc enkele bijzondere mogelijkheden. Je kan op die manier bijvoorbeeld het besturingssysteem en alle programma's op één schijf zetten, terwijl je uw databestanden op de andere schijf plaatst. Dit laat je toe in een aantal gevallen veel sneller te werken, of om gemakkelijker veiligheidskopieën van uw gegevens te laten nemen.
Sommige computergebruikers gebruiken hun beide schijven in dezelfde pc als backupp voor elkaar. Dit werkt zeer handig en bijzonder snel. Hierbij moet je wel in totaal een dubbele capaciteit aan harde schijf voorzien t.o.v. de situatie zonder backupp. Een interne harde schijf van 120 GB kost momenteel (september 2005) slechts 120 euro, en vaak minder.
Als je voldoende geld hebt kan je de snelheid van het wegschrijven of ophalen van gegevens van de harde schijf nog drastisch verhogen door het toepassen van de RAID-techniek = Redundant Array of Inexpensive Disks). Hierbij heb je minstens 2, maar liefst vier identieke harde schijven nodig.
Een andere toepassing van de RAID-techniek is het voorzien van een permanente back-upp van de inhoud van je harde schijf. Let op: het is dan alleen een beveiliging tegen een fysieke crash van een harde schijf, niet tegen andere vormen van data-corruptie.
Voor een "gewone" leerkracht is de raid-techniek niet noodzakelijk. Deze techniek kan wel zeer zinvol gebruikt worden voor de schoolservers.
Gewone harde schijven waren destijds te traag om vlotte video-montages mee te maken. Daarom had ook de SCSI-aansluiting (oorspronkelijk uit de APPLE-omgeving afkomstig) zijn intrede in de IBM-compatibele pc's gemaakt. De huidige gewone harde schijven, met (P)ATA 133, die draaien aan 7200 rpm (rotations per minute = aantal toeren per minuut) zijn zeker voldoende snel voor video-montage. Uiteraard moet ook hier het moederbord deze snelle data-overdracht ondersteunen, maar dat mag met nieuwe pc's geen probleem zijn. M.a.w. zorg er voor dat in je nieuwe pc minstens een (P)ATA 133 harde schijf aanwezig is met een moederbord en de juiste bekabeling die dit allemaal ondersteunt.
De meeste nieuwe harde schijven hebben op zich tegenwoordig ook een aparte hoeveelheid cache-geheugen aan boord, zodat de centrale processor sneller kan doorgaan met zijn "normale" werk, terwijl in de achtergrond de informatie fysiek nog naar de harde schijf geschreven moet worden. 8 MB aan cache geheugen voor een harde schijf is al een goede keuze. Momenteel zie je meer en meer harde schijven met 16 MB aan cache geheugen.
Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen is nog een (veel duurdere) scsi-harde schijf noodzakelijk.
Vanaf 2003 begon men trouwens nieuwe moederborden reeds meer en meer uit te rusten met een connector en ondersteuning voor S(ERIAL) ATA, of SATA: een nog snellere manier van gegevensuitwisseling tussen de harde schijf en het moederbord (gebaseerd op de sterk geëvolueerde serieële data-overdracht). Nog een voordeel voor de techneuten onder ons: bij SATA-drives hoef je niet meer via een jumper op de harde schijf zelf aan te geven of de schijf master of slave moet spelen.
Zeer data-intensieve toepassingen en mensen die veel aan video-montage doen kunnen baat hebben bij een SATA harde schijf die draait aan 10 000 rpm.
Een nieuwe draagbare pc zou ten minste 40 GB oplsagruimte moeten hebben op een schijf die draait aan minstens 4200 rpm.
De grafische kaart (de beeldschermadaptor, ook wel eens de videokaart genoemd) kan behoorlijk wat werk uit de handen van de centrale processor nemen en daardoor de verwerkingssnelheid van de pc als geheel drastisch verhogen! De grafische kaart moet computergegevens omzetten in signalen die vergelijkbaar zijn met tv-signalen (nochtans niet helemaal gelijk). De huidige grafische kaarten beschikken daartoe zelf over een eigen grafische processor die specifiek voor het uitvoeren van grafische instructies ontworpen is, en daardoor efficiënter deze taken kan afhandelen dan de all-round processor van de pc. Sommige grafische processoren beschikken zelfs over een eigen ventilator en op de grafische kaart zit vaak ook een een uitgebreid scherm-geheugen . De grootte van dit schermgeheugen (video-geheugen, ook vaak Video RAM of VRAM genoemd) bepaalt ook in zekere mate hoe scherp de beelden op je scherm weergegeven kunnen worden en hoe vloeiend video-animaties en computerspelletjes vertoond worden.
Voor gewone tekstverwerking kom je in principe toe met een grafische kaart met 16 MB VRAM (tenzij je ook op een zeer grote monitor wenst te werken (19 inch en meer => min. 32 MB). Dergelijke (relatief bescheiden) grafische kaarten, maar voldoende voor de meeste bureauticatoepassingen, vind je momenteel vaker geïntegreerd op het moederbord. Het is dus geen aparte kaart meer die je in een uitbreidingsslot op het moederbord inplugt.
Voor vlotte multimediale voorstellingen op het volledige schermoppervlak van een 19 inch-scherm heb je echt wel een aparte geheugenkaart met minstens 64 MB VRAM nodig.
De prijs van (V)RAM-geheugens is de laatste tijd dermate gezakt dat kaarten van 64 MB reeds als standaard aangeboden worden.
Het is ook belangrijk dat de grafische kaart die je gebruikt qua aansluitingsconnector overeenkomt komt met het type scherm (of display) dat je zal gebruiken. Gewone CRT-schermen (Cathode Ray Tube of beeldbuis-schermen die werken zoals een tv), dataprojectors en flat screen panels met een analoge ingang (de connector met 3 rijen pinnetjes, 15-pins-D-connector) kunnen op elke standaard grafische kaart aangesloten worden.
De duurdere, volledig digitale flat panels, komen alleen tot hun volle recht als je ze via de daarvoor ontworpen DVI kan aansluiten. Kies dus in dat geval een grafische kaart die een dergelijke aansluiting biedt.
DVI staat voor Digital Video Interface.
DVI is een nieuwe video interface technologie bedoeld om tegemoet te komen aan de hogere kwaliteit van de nieuwste videokaarten, lcd-schermen en video-projectoren. Juist daarom zie je ook meer en meer DVI-verbindingen verschijnen bij HDTV's, Plasma Display's en andere ultra-high-end video display's voor tv, films en DVD's.
Wat zijn de verschillende DVI-formaten? Momenteel zijn er drie types van DVI verbindingen:
DVI-D kabels worden gebruikt voor zuiver digitale verbindingen tussen de video bron (voornamelijk videokaarten en DVD-spelers) en LCD's, video-projectoren (of zeer uitzonderlijk de allerduurste CRT) monitoren. Dit levert een betere beeldkwaliteit (scherper, meer gedetailleerd, hogere resolutie) dan bij de vroegere analoge verbindingen, dankzij de aard van het digitale formaat. Ook de oudste video-kaarten in pc's produceerden initieel een digitaal video signaal, welke dan omgezet werd in een analoog signaal dat via een VGA-connector en VGA-kabel naar de analoge CRT monitor gestuurd werd.
LCD-schermen daarentegen werken zelf ook volledig digitaal. Dus moesten in de eerste LCD-schermen het analoog signaal van de VGA-connector weer omgezet worden naar een digitaal signaal om door de LCD gebruikt te kunnen worden. In feite gebeurden er dus twee nutteloze omzettingen, met allerlei mogelijke oorzaken van beeldstoringen tussendoor.
Door middel van een DVI-D connectie elimineert men deze omzettingen en verbetert men de signaaloverdracht tussen videobron en display.
Vooral voor computertoepassingen, en in het bijzonder voor de fanatiekelingen van de supersnelle games, biedt deze connectie nog een ander voordeel: er kunnen nog meer beelden per seconde overgebracht worden van de pc naar het display (zie ook nog verder).
DVI-A connectoren en kabels worden gebruikt om een DVI signaal naar en analoge display, zoals een CRT monitor of een HDTV te brengen. Alhoewel een deel van de signaalkwaliteit verloren raakt bij de omzetting van digitaal naar analoog, levert het toch nog een betere beeldkwaliteit op dan de standaard VGA-connector.
DVI-I kabel kan zowel een digitaal als een
analoog signaal doorgeven. Een
Een DVI-D signaal zal niet werken op een toestel dat alleen met het DVI-analoog signaal kan werken, en een
Zorg er dus voor dat de signaalbron, de monitor en de kabel er tussen compatibel met elkaar zijn en liefst de best mogelijke kwaliteit garanderen.
Bij de twee digitale varianten van DVI (DVI-D en DVI-I) gebruikt men TMDS (transition minimized differential signaling) om het digitaal signaal door te sturen. Hiervoor gebruikt men steeds minstens één TMDS 165 Mhz transmitter; dit is dan de Single-Link uitvoering. Bij de Dual-Link uitvoering gebruikt men twee TMDS transmitters tegelijkertijd, waardoor de capaciteit van de transmissie effectief verdubbeld wordt.
Een DVI-D single link kan een LCD display met een resolutie van 1920 x 1080 pixels 60 x per seconde aansturen, terwijl een DVI dual link een LCD display met een resolution van 2048 x 1536 pixels ook 60 x per seconde kan aansturen (op voorwaarde dat je grafische kaart nog kan volgen).
Uiteraard is de Dual link slechts interessant om supersnelle games op hoge resolutieschermen te spelen - absolute overkill voor de gewone leerkracht.
Wil je via je pc ook DVD-films afspelen en ze via een gewone tv zonder DVI ook bekijken (of pc-spelletjes op je tv-scherm spelen) dan moet je grafische kaart ook een tv-out connector hebben (meestal een gele cinch connector of, nog beter, een Hosiden of S-video-aansluiting: afhankelijk van de ingangsconnector van je tv).
Kan je beschikken over een nog goede tweedehandsmonitor, dan kan je deze tesamen met een andere monitor aansluiten op dezelfde desktopcomputer, tenminste als die computer twee uitgangen heeft voor monitoren. De betere grafische kaarten bieden soms twee uitgengen die je terzelfdertijd kan gebruiken. Dit kan een alternatief zijn voor één groot scherm. Een leuke manier om een oud scherm nog te recycleren.
Vaak kan je dit ook doen met een laptop: zowel het vaste scherm van de laptop als een externe monitor tegelijkertijd gebruiken en er verschillende vensters in openen.
Voor de "gewone" toepassingen volstaat nog steeds een grafische kaart met AGP-aansluiting. In de high-end pc's vind je nu meer en meer grafische kaarten die intern op het moederbord aangesloten kunnen worden met de snellere PCI-E (PCI-Express) standaard. Deze kaarten kunnnen nog sneller communiceren met de processor. Voorlopig alleen zinvol voor gamers of gespecialiseerde 3D-animaties.
Alleen ter volledigheid vermelden we hier een techniek die men bij duurdere grafische kaarten aantreft: SLI. Hiermee kan je in dezelfde pc twee grafische kaarten laten samenwerken als één kaart, waardoor je de prestaties van het grafische systeem bijna verdubbeld. Voorlopig ook alleen zinvol voor de gamers of de gespecialiseerde 3D-animaties.
Gegevens uitwisselen tussen pc's kan op verschillende manieren: via diskettes, usb-memory-sticks, via een intra-netwerk of via het openbare internet, via cd-rom of dvd-schijfjes. Diskettes worden te klein voor multimediabestanden en een memory-stick raakt ook snel vol.
Via de cd-rom-speler kan de pc compact disc schijfjes met computerinformatie erop lezen. Meestal kan je er ook de gewone muziek-(audio-)cd's mee "lezen".
Alhoewel je in principe geen CD-ROM-speler nodig hebt om bijvoorbeeld alleen maar aan tekstverwerking te doen adviseren we toch om van bij de aanschaf van je pc een cd-rom (of iets krachtiger) te laten inbouwen. De reden hiervoor zijn dat:
Als je je nieuwe pc kan inschakelen in een netwerk van pc's, waarvan minstens één andere pc wel over een cd-rom-lezer beschikt, kan je in principe dit onderdeel weglaten (maar erg handig is dit toch niet en dan gebruik je ook best een netwerkkaart die u toelaat om via het netwerk op te starten).
De Digital Versatile Disk ( DVD) was opnieuw een grote sprong vooruit in het opslaan van een massa gegevens op een klein schijfje.
Hierbij wordt op een schijfje met dezelfde afmetingen als een CD ettelijke keren meer info opgeslaan dan op een "gewone" CD-ROM (tot maximaal 26 keer meer).
De DVD is goed bezig de CD-ROM te vervangen. Meer en meer gaan ook video-amateurs hun eigen filmpjes via zelf gebrande DVD's aanmaken. Het zijn dus niet meer alleen de commerciële filmproducenten die de extra opslagruimte van een DVD echt nodig hebben.
Gezien de kleine meerprijs met de prijs van een cd-rom-speler, en het feit dat elke DVD-speler ook alle cd-formaten kan afspelen, is het aangewezen om dit toestel van bij de start reeds in uw configuratie op te nemen.
Allicht wordt dit later het medium om zeer uitgebreide educatieve programma's mee te verspreiden (inclusief uitgebreide en gedetailleerde videobeelden, gesproken commentaar in acht talen, ondertiteling in 16 talen enzv.). In elk geval wordt het nu wel mogelijk een volledige uitgebreide encyclopedie, met inbegrip van alle afbeeldingen, op één schijfje te plaatsen
Sommige computertijdschriften bieden elke maand reeds een DVD-versie aan, waarbij enkele extra demo's en testsoftware wordt bijgeleverd die omwille van plaatsgebrek, niet op de CD-ROM versie kon.
Er wordt nogal wat reclame gemaakt met CD-ROM spelers met een leessnelheid die 48 maal of zelfs meer keer groter is dan de leessnelheid van de eerste generatie CD-ROM's. De snelheid wordt dan aangeduid door 24x, of 48x of 56x.
Onze ervaring wijst echter uit dat een CD-ROM met achtvoudige snelheid (8x) in de praktijk ruimschoots voldoet. 24x-spelers zijn trouwens voor sommige discontinue leesoperaties niet eens sneller dan hun 8x voorgangers. Het heeft dan ook weinig zin om een meerprijs te betalen voor iets wat je niet nodig hebt.
Maar de kans is echter groot dat je dit jaar (2005) zelfs geen 32-speed CD-ROM drives meer zal kunnen kopen en een 56 speed het instapmodel zal zijn. Momenteel wordt trouwens meer en meer een combinatie CD-ROM-R/RW en DVD-speler aangeboden voor nog geen 150 euro (zie verder).
Wie zelf audio-CD's of pc-presentaties (met bv. educatieve software) wil uitgeven kan er aan denken om ook een CD-ROM-writer aan te schaffen. Hiermee kan je CD-ROM's kopieren en ook je eigen CD-ROM's aanmaken. Eénmaal aangemaakt kan je de inhoud ervan natuurlijk niet meer wijzigen (wat niet steeds een nadeel is - bijvoorbeeld beveiliging tegen virussen). Een interne CD-ROM-writer koop je tegenwoordig al voor minder dan 50 euro, maar meestal wordt een combinatie CD-ROM-R/RW en DVD-speler voorgesteld (zie verder).
Bij aanschaf van een nieuwe pc of nieuwe CD-writable, CD-rewritable of DVD-writer, moet je steeds kiezen voor een BURN-PROOF systeem. Dit voorkomt dat een tijdelijke storing in de toevoer van gegevens naar de cd-writer (tijdens het schrijfproces) het ganse cd-r schijfje verknoeid wordt. Een burn-proof systeem onderbreekt het schrijfproces tijdig en op een zodanige intelligente manier dan het schrijven, na de storing, automatisch opnieuw ongestoord verder gaat.
Werk je heel vaak met zeer grote bestanden die je ook nog vaak wijzigt dan is een CD-rom-rewritable speler een goede investering. Hiermee kan je grote bestanden wegschrijven op speciale CD-rom-rewritable-schijven en indien nodig nadien zonder meer aanpassen.
Dit systeem kan ook handig gebruikt worden als een back-up systeem. Deze CD-rewritable's koop je tegenwoordig reeds voor minder dan 100 euro. Kies natuurlijk ook hier steeds voor een BURN-PROOF model.
Ook een zuivere CD-ROM-writer kan je voor back-up doeleinden goed gebruiken. Alleen kan je elk schijfje maar één keer beschrijven en verspil je enorm veel materiaal bij geregelde back-ups.
Net zoals met de cd-rom kent nu ook de dvd zijn writable en rewritable uitvoeringen. Voorlopig nog een beetje duur en vooral nog niet allemaal compatibel met elkaar. De grote DVD-brander-producenten beginnen nu meer en meer DVD-RW's uit te brengen die zowel het DVD-min (DVD-) als het DVD-plus (DVD+) als het DVD-RAM formaat aan kunnen.
Ook een DVD-writer kan dan als volwaardig back-upp-middel gebruikt worden voor echt grote hoeveelheden data.
Als je nu een nieuwe pc koopt doe jer er goed aan er voor te zorgen dat er minstens één DVD-re-writer in je toestel zit, die minstens DVD-RW als DVD+RW aan kan, tenzij... zie verder.
Al van bij de opkomst van het DVD-formaat was voorzien dat men ooit de informatie op een DVD zou kunnen schrijven in twee lagen boven elkaar, langs één zijde van de DVD. Deze techniek waarbij men dwars door de buitenste laag ook de informatie van de onderliggende laag kan lezen wordt aangeguid met "Dual layer technology". Hierdoor wordt uiteraard de opslagcapaciteit van het schijfje verdubbeld.
De meest recente DVD-writers kunnen ook dit formaat aan. Als gewone leerkracht heb je daar echter niet meteen behoefte aan. We adviseren dan ook niet om daar een grote meerprijs voor te betalen.
In theorie is het zelfs mogelijk om DVD-schijfjes langs beide kanten te beschrijven (onder- en bovenkant). In de praktijk wordt dat bijna nooit gebruikt, gewoon al omdat je dan geen plaats meer over hebt om een etiket op te kleven.
Als je het financiëel wat krap hebt dan hoef je misschien nog niet meteen een DVD-speler en/of DVD-rewriter aan te schaffen. Momenteel worden trouwens externe DVD-rewritables voor zowel het DVD-RW als het DVD+RW aangeboden, die je via een USB 2.0 of een FireWire-aansluiting aan je pc kan koppelen.
Hier komt echter wel het belang naar voor van een pc aan te schaffen die meteen USB 2.0 ondersteunt! (dit zou anno 2005 geen probleem meer mogen zijn)
Op die manier kan je later, als je weer wat beter bij kas zit, toch een externe DVD-rewritable kopen, of kan je die met familieleden of vrienden delen!
Het feit dat je zo'n extern apparaat via een snelle USB 2.0 of FireWire-aansluiting dan ook voor andere toestellen kan gebruiken, maakt van een dergelijk toestel zeker een interessant back-upp-medium voor meerdere pc's thuis of op een kleine KMO of op een school.
Momenteel wordt de informatie op een cd-rom of DVD weggeschreven door middel van "rode" laserstralen. Door een "blauwe" laserstraal te gebruiken met een kortere golflengte kan men opnieuw meer informatie op dezelfde oppervlakte kwijt. Het is echter nog helemaal niet duidelijk of dit ook commercieel de opvolger van de dual layer DVD wordt.
Er zijn namelijk nog een aantal andere alternatieven die klaargestoomd worden, zoals de High Definition DVD (HD DVD, ontwikkeld door Toshiba en o.a. ook onderschreven door Microsoft en Intel) en de Holographic Versatile Card (HVC).
Daar je als toekomstige leerkracht al deze opslagcapaciteit allicht niet nodig hebt, en het feit dat de doorbraak van deze technieken nog helemaal niet vaststaat, denken we dat het momenteel nogniet zinvol is om daar nu geld aan te spenderen.
Minimaal heb je als toekomstige lesgever een klassiek kleurenscherm (beeldbuistype = CRT-scherm) van 17 inch (17") schermdiagonaal nodig met een maximum pixelafstand of doptpitch van 0,28 mm (.28dp), werkend met de non-interlaced (NI) techniek waarbij het beeld minstens 72 keer per seconde herschreven wordt (refresh rate >= 72 Hz). Het scherm moet daarbij minimaal een beeldresolutie van 800 x 600 beeldpunten kunnen weergeven. De monitor moet minstens met een SVGA-signaal overweg kunnen. Het schermoppervlak is best zo vlak mogelijk omdat je daardoor toch een betere weergave krijgt van zowel tekst als geometrische figuren en vooral omdat je daardoor minder last hebt van hinderlijke lichtreflexies op het scherm.
Momenteel worden 17 inch CRT-schermen echter als standaard instapmodel aangeboden (zo stopte Sony in maart 2003 met de productie van CRT-monitoren die kleiner zijn dan 17 inch).
Toch altijd even de minimale vereisten checken en vooral pas overgaan tot aankoop van een bepaald type scherm als je het scherm echt in werking gezien hebt met kleine tekst erop!
Als je budget en de beschikbare ruimte op je bureau het toelaten kan je opteren voor een groter scherm (vb. 19") met een minimale resolutie van 1280 x 1024 pixels, waardoor je bv. bij tekstverwerking een merkelijk beter overzicht op het volledige blad krijgt. Vooral interessant bij het frequent schakelen tussen meerdere vensters of om bv. lesvoorbereidingen in te geven op een liggend A4 blad.
Geef echter vooral voorkeur aan een duidelijk, helder, scherp en stabiel beeld. Liever tot 50 euro extra betalen aan een duidelijk, scherp en stabiel scherm dan vrede te nemen met een goedkoop maar trillend of onscherp scherm. Dit laatste zal zich zeer snel wreken onder de vorm van hoofdpijn, vermoeide ogen, tegenzin enz.
Wie ruim bij kas zit kan de aankoop van een LCD-TFT-monitor overwegen. Deze monitoren geven een zeer stabiel, behoorlijk scherp, onvervormd en heel gedetailleerd beeld weer. Omwille van de zeer goede detaillering heb je bij een LCD-TFT-scherm hetzelfde kijkcomfort als met een klassieke CRT-monitor met een 20 % groter beeldoppervlak. Zo biedt een 17 inch TFT-scherm bijna evenveel kijkcomfort als een 19 inch CRT-scherm.
Alhoewel de prijzen van de TFT-schermen blijven dalen, kosten de huidige LCD-TFT-schermen nog dubbel zoveel dan hun klassieke broeders.
Bijkomende voordelen van de LCD-TFT-schermen zijn:
Vooral voor mensen die vaak schema's of technische tekeningen moeten ontwerpen op computerschermen hebben baat bij een voledig digitaal LCD-TFT-scherm. Speciaal daarvoor is een nieuwe aansluitingsconnector ontwikkeld: de DVI. Zorg er dan voor dat zowel je grafische kaart als de LCD-TFT-monitor een volledige digitale uitvoer en invoer hebben (de DVI-D of DVI-I, geen DVI-A want dat is intern nog steeds een analoge verbinding)(zie hoger bij de grafische kaarten).
Je doet er volgens ons goed aan om meteen een geluidskaart in je pc te voorzien (er worden trouwens nog nauwelijks pc's of laptops verkocht die geen geluidselektronica aan boord hebben.
Een goede 16-bit stereo geluidskaart die echt Sound Blaster compatibel is kan je tegenwoordig voor relatief weinig geld bijbestellen (en wordt momenteel eigenlijk reeds in het instapmodel standaard voorzien). Net zoals bij eenvoudige grafische kaarten, vindt men nu meer en meer alle elektronica van een eenvoudige geluidskaart geïntegreerd op het moederbord aan. In de mate dat dit 100 % compatible is met een 16 bits SB geluidskaart, is dit een goede oplossing voor gewoon multimediaal luistergenot.
Wens je niet alleen te kunnen luisteren naar multimediale CD-ROM's maar via je pc ook zelf muziek te kunnen spelen dan heb je nood aan een geluidskaart met een ingebouwde elektronische bibliotheek met basisgeluiden: de WAVETABLES.
Als je heel veel belang hecht aan een zeer goede muziekweergave dan kan je de aanschaf van een 32-bits geluidskaart overwegen. Dit is voor de doorsnee gebruiker echter zeker geen must.
Als je een krap budget hebt dan kan je de aanschaf van luidsprekers best nog een tijdje uitstellen. Je kan je voorlopig best behelpen met een koptelefoontje van een walkman of mp3-speler.
Ben je een muziekfanaat dan kan je de uitgang van je geluidskaart misschien meteen verbinden met je audio-installatie (via de line-out uitgang). Zo bekom je allicht het beste resultaat.
Actieve luidsprekers voor de pc vind je in alle maten, vermogens en prijsklasses. Hou bij aankoop echter rekening met het volgende:
Hou diskettes (en andere magnetische media) steeds uit de buurt van geluidsboxen - sommige actieve geluidsboxen voor pc's zijn helemaal niet zo goed magnetisch afgeschermd als de fabrikanten wel beweren!
Liefst beschikt je pc nog over een diskettedrive. Diskettes zullen nog een tijdje het middel bij uitstek zijn om tekstbestandjes van de ene pc naar de andere over te brengen of om snel een paar reservekopieën te maken. Het gebruik van USB-memory-sticks begint het oude disketje toch serieus te verdringen.
In de regel voldoet één diskettedrive voor "gewone diskettes" (3,5 inch, double sided, high density) van 1,44 MB.
Mensen die vaak foto's of grote bitmapafbeeldingen bewerken kunnen de aanschaf van USB-memory overwegen. Daarmee kan je, afhankelijk van het model, van 16 tot 1024 MB op één externe geheugenchip plaatsen. Die geheugenchip heeft het formaat van een korte fluo-stift en wordt rechtstreeks op een USB-connector aangesloten. Er komen bij dit opslagmedium geen mechanisch bewegende onderdelen meer aan te pas en werkt zeer vlot onder alle Windows-versies vanaf versie 98. Kies in de mate van het mogelijke voor een USB 2.0 compatible geheugenblokje (dit werkt sneller en is downwords compatible met USB 1.1).
Heb je nog meer externe opslagcapaciteit nodig dan is een externe harde schijf via USB-aansluiting ook een zeer handige oplossing. Kies ook hier steeds voor USB 2.0.
Als student aan ons departement kan je wel een tijdje werken zonder eigen printer. In de Ledeganck staan er zowel zwart/wit laser- als kleur deskjet-printers ter beschikking van de studenten. Maar een printer die direct gekoppeld is aan je pc geeft je toch heel wat meer gebruiksgemak.
De marktevolutie heeft de printerkeuze voor toekomstige leerkrachten in feite eenvoudiger gemaakt. Ofwel koop je een zwart/wit laserprinter, of je koopt een kleurendeskjet of kleurenbubblejet printer.
Uitstluitend zwart/wit deskjet of bubblejetprinters worden sinds de herfst van 1997 niet meer aangeboden, en kleuren-laserprinters zijn nog te duur (vanaf +- 1 000 euro in 2005).
Ten opzichte van de deskjet- en bubblejetprinters hebben de laserprinters volgende voordelen:
Anderzijds hebben de kleurenjet- en kleurenbubbleprinters dan weer enkele voordelen op de zwart/wit laserprinters:
Hier zal je dus een keuze moeten maken op basis van de hoeveelheid pagina's die je zal afdrukken, de noodzaak tot afdrukken op A3 formaat, "geregeld" werken in kleur en de investering die je meteen mag doen.
Gezien de huidige kostprijs van laserprinters kom je aan een gemiddelde kost tussen 2,5 en 8 eurocent per afgedrukt A4-blad (redelijk gevuld met tekst). Afdrukken van grote, donkere afbeeldingen e.d. jaagt de prijs naar 12 tot 25 eurocent per A4-blad.
Bij een inkt- of bubblejet kan de kostprijs van één fotoafdruk op A4 formaat snel oplopen tot 1,25 euro (exclusief de kostprijs van het speciale papier dat je er soms voor nodig hebt en dat zelf tot 1 euro per blad kan oplopen).
Inktjet- en bubblejetprinters vind je reeds vanaf minder dan 100 euro, voor een kwalitatieve z/w-laserprinter moet je rekening houden met een investering tussen de 150 à 300 euro.
Er zijn verschillende manieren om met andere computers te communiceren. Eén van de oudste systemen is werken via een modem over het gewone telefonienetwerk. Momentel ook nog het enige middel om (zonder extra abonnementen) vanuit je pc faxen te kunnen sturen naar en te ontvangen van gewone faxtoestellen en/of andere pc's.
ISDN-aansluitingen werkten al dubbel zo snel als een gewone modem, maar schieten in snelheid duidelijk te kort om momenteel vlot op het internet te kunnen surfen.
Surf je veel en intens dan is een breedband internetverbinding onmisbaar. Dit kan momenteel op drie verschillende manieren: via een ADSL-verbinding vb. via Belgacom, via een kabelverbinding (à la Telenet) of op plaatsen waar er een draadloos Internet Acces Point is. Hieronder meer gedetailleerde info over de verschillende systemen.
Voor gewone tekstverwerking heb je geen modem nodig. Er zijn echter een paar zeer goede redenen waarom een modem ook voor u interessant kan zijn.
[ toegang te krijgen tot het internet ]; (tenzij je via de kabel, ISDN, ADSL wenst te surfen)Je hebt interne en externe modems. Interne modems zijn meestal merkelijk goedkoper en kwalitatief evengoed in vergelijking met hun externe collega's. Het hergebruiken van een interne modem voor een andere pc is dan weer niet zo eenvoudig als bij een extern model. Sommige externe modems kunnen ook als losstaand antwoordapparaat dienen.
Met een moderne modem (een 56 K modem die de V.90 norm ondersteunt) zal je in de praktijk kunnen surfen aan ongeveer 3 tot 4,5 KB/seconde. Dat is in principe voor gewone informatieve webpagina's en e-mail voldoende.
Wil je vaak sites met grafische hoogstandjes bezoeken, of muziek en beelden van het internet downloaden dan schakel je beter over naar een kabelverbinding of ADSL-verbinding. Daarvoor is dan geen modem in uw pc nodig, wel een netwerkkaart (zie bovenstaande link en de tekst hieronder).
Een netwerkkaart heb je toch nodig als je via de kabel, ISDN of ADSL wenst te surfen op het internet. Verder kan je de netwerkkaart gebruiken om bijvoorbeeld bij u thuis een klein netwerkje te creëren waardoor je bv. één internettoegang kan delen, of bv. enkele printers gemeenschappelijk kan gebruiken, en de éné pc als back-up-plaats voor de andere kan gebruiken.
Gezien de kleine meerkost, en gezien het feit dat bij de huidige instapmodellen zowel een modem als een netwerkkaart worden meeegeleverd lijkt ons dit een goede optie. Kies resoluut voor een UTP-netwerkkaart met tweevoudige snelheid (10 en 100 Mbps). Momenteel worden zelfs netwerkkaarten met een snelheid tot 1 000 Mbps aangeboden, maar dit is zeker nog geen must.
Draadloos internet thuis is 'hot'. De apparatuur die benodigd is voor een draadloos netwerk is iets duurder dan die voor een bekabeld netwerk, maar het prijsverschil is voor velen tot een acceptabel niveau gedaald. Verder zijn laptops tegenwoordig standaard uitgerust met een draadloze netwerkkaart. Voor velen is dit reden om thuis draadloos internet aan te leggen
Je hoeft niet meer op je knietjes het hele huis door om kabel aan te leggen en je kunt draadloos internet ontvangen op elke plek binnen het bereik van het toegangspunt (of 'access point' ofwel AP). Draadloze netwerken werken met radiosignalen. In een draadloos netwerk is elke computer uitgerust met een draadloze netwerkkaart. Een draadloze netwerkkaart kan digitale informatie (0-en en 1-en) omzetten in een radiosignaal en andersom. Zo kan het apparaat digitale informatie omzetten in een radiogolf en verzenden naar een ander draadloos netwerkapparaat, zoals een draadloze netwerkrouter of een andere draadloze netwerkkaart. Andersom kan een draadloze netwerkkaart radiogolven ontvangen en terug vertalen naar digitale informatie. De snelheid waarmee data getransporteerd kan worden over een draadloos netwerk is afhankelijk van een aantal factoren:
De standaard voor draadloze netwerken heet 802.11. Binnen de 802.11 specifcatie bestaan veel subsoorten. 802.11a, 802.11b en 802.11g zijn de bekendste en zijn verkrijgbaar voor consumenten. Wil je thuis draadloos internet aanleggen, dan is 802.11g momenteel de meest voor de hand liggende keuze.
Draadloze netwerken hebben ook enkele nadelen t.o.v. bekabelde netwerken. Ze vragen om extra beveiligingsmaatregelen om ongewild binnendringen van je netwerk door buren of spotters te voorkomen. Draadloze netwerken halen ook niet de hoge snelheden die je met een eenvoudig UTP-netwerk kan bereiken en de radiosignalen van een draadloos netwerk verhogen weer de totale hoeveelheid engergierijke straling in onze huizen.
Deze goed gekende invoerapparaten van de pc verdienen in feite meer aandacht dan ze tot op heden soms kregen.
Een goede muis is essentieel. Deze moet goed in de hand liggen, voldoende precies de handbewegingen doorgeven en de knoppen ervan moeten makkelijk en snel te bedienen zijn. Bij voorbaat uittesten is hier de boodschap. ZEKER VOOR LINKSHANDIGEN, er zijn namelijk weinig goede muizen voor linkshandigen.
Een "scrollwieltje" tussen de linker- en de rechtermuisknop is een zeer handig hebbedingetje. Het laat je toe snel door je documenten of allerlei lijstjes te bladeren zonder dat je de muisaanwijzer naar de schuifbalk moet verplaatsen. Als je dit éénmaal gewoon bent wil je het niet meer missen!
Een optische muis is absoluut te verkiezen boven een muis met een mechanisch bolletje, omdat in de optische muizen zich geen stofdeeltjes meer kunnen opstapelen die een klassieke muis zo schokkerig doen reageren na verloop van tijd. Optische muizen zijn niet veel duurder meer dan mechanische muizen.
Alleen in bijzondere gevallen is een draadloze muis aangewezen. Een draadloze muis ben je ook sneller kwijt dan je 't weet en je moet geregeld de batterijtjes vervangen of bijladen.
Er zijn ook al meerdere gevallen bekend waar het signaal van de draadloze muis en toetsenbord interfereert met telefoonsignalen, of met de signalen van andere computermuizen in hetzelfde lokaal.
Het toetsenbord moet prettig en niet te goedkoop aanvoelen. Kies voor een toetsenbord met minstens 104 toetsen (cursorbesturingstoetsen apart van een numeriek deel, 12 functietoetsen bovenaan). Aparte, specifieke "multimediatoetsen" vinden we geen must, en zeker geen argument om er meer geld voor uit te geven. Ook hier is bij voorbaat uittesten de boodschap.
Zowel voor de muis als voor het klavier voldoet de PS/2 aansluiting, alhoewel we er steeds meer USB-aansluitingen bij aantreffen.
Bij een desktop-pc doe je er goed aan om je te voorzien van een goede polssteun; een zachte, 2 à 3 cm dikke rubber of kunsstof-strook waarop je tijdens het tijpen je handen kan laten op rusten. Verwen jezelf maar eens.
Wanneer het klavier en de muis reeds aangesloten zijn heb je best nog volgende aansluitingen over:
Gezien de hoge doorvoersnelheden van de huidige harde schijven, USB 2.0 en FireWire aansluitingen lijkt het ons niet meer nodig om SCSI-apparaten aan te schaffen en er nog aansluitingen voor te voorzien. Alleen doe je er goed aan om eerst toch eens uit te kijken of je bij de aanschaf van een nieuwe pc bv. uw oude, doch goede SCSI-scanner nog wenst te hergebruiken. Zo ja, ga dan eerst na of er nog wel drivers voorhanden zijn voor die scanner en het besturingssysteem van uw nieuwe pc.
Naar de [homepage zonder frames] | Naar de [homepagina met frames].
Deze pagina bevindt zich op een WWW-server van de [Hogeschool Gent]. Voor commentaar, vragen of suggesties i.v.m. deze pagina ben je steeds welkom bij [Lucas De Cocker], lector mediakunde en informatica, K.L. Ledeganckstraat 8, B-9000 Gent. [E-mail = Lucas.DeCocker@hogent.be]
Het gebruik van dit document is onderworpen aan de wetten op het auteursrecht ©. Wens je deze inhoud (of delen ervan) te kopiëren of op een andere manier te vermenigvuldigen, aarzel dan niet om met mij contact op te nemen.